In de herhaling: Als het vandaag dinsdag is…

‘Als het vandaag dinsdag is, dan moet dit Rome zijn’. Geleend en vrij vertaald van de titel van een film uit 1969 (‘If it’s Tuesday, this must be Belgium’). Je kunt er om lachen, maar toch lopen er veel toeristen op die manier rond in de Eeuwige Stad. Ze ‘doen’ Europa in een week, en hebben één dag de tijd om de hoogtepunten van Rome te zien.

Nu is één dag niet genoeg, één week is niet genoeg, en ik vraag me zelfs af of een maand wel genoeg zou zijn om alle schatten van Rome te kunnen bekijken. Onder iedere laag ligt weer een volgende laag, in Rome gaat dit letterlijk op. Je kunt steeds weer een laag dieper gaan. Om met Rosita Steenbeek te spreken: ‘Rome is als de zee, hoe verder je erin gaat, hoe dieper hij wordt’.

Afgelopen jaar gingen we op weg met een groep priester- en diakenstudenten uit Nederland en België, naar Rome. Zoals vele wegen naar Rome leiden, zo zijn er ook veel manieren om naar Rome te gaan. Als pelgrim, als toerist, als gelovige, als liefhebber van kunst, cultuur en archeologie. En niet te vergeten als katholiek; je reist per slot van rekening niet alleen naar Italië, maar ook naar Vaticaanstad, het thuis van onze paus.

In Rome staat één van de beroemdste en grootste kerken ter wereld, de Sint Pietersbasiliek.

Ronddwalend in de Sint Pieter, waar alles enorme afmetingen heeft, maar toch perfect in proportie is, ben je getuige van de pogingen van de mens om een indruk te creëren van het Koninkrijk Gods. De Sint Pieter bevat een enorme kunstcollectie, gemaakt door de grootste kunstenaars aller tijden. Maar de Sint Pieter is meer: hij is gebouwd op de laatste rustplaats van de apostel Petrus, hij is letterlijk en figuurlijk de rots waarop onze kerk gebouwd is.

Beneden in de kelders (scavi), onder het hoofdaltaar, is het graf van Petrus gevonden. Uit overlevering was bekend dat Petrus daar begraven lag, bij opgravingen in de 20e eeuw zijn hiervoor ook bewijzen gevonden. Wij hadden het geluk dat we de scavi onder de basiliek mochten betreden. Naar het graf van Petrus lopen, door die (onderaardse) dodenstad van meer dan 2000 jaar oud, waar het vrij donker is en de atmosfeer enigszins bedompt, dat was een heel intense ervaring. Eenmaal aangekomen bij het graf van Petrus, samen biddend, werd ik door emoties overmand. Het voelde…. overweldigend. Een gevoel van respect, voor de lange traditie en geschiedenis. Ook een gevoel van thuiskomen, in deze traditie voel ik mij thuis, hier maak ik deel van uit. Ik ervoer de kracht die uitgaat van de plek. Het was intens en heel bijzonder. Dit was voor mij één van de (vele) hoogtepunten van de Romereis. Deze reis heeft mij geestelijke brandstof gegeven en mijn geloof verder verrijkt.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: