Ach, wat leg ik toch te drome…

Zelfs in mijn slaap ben ik me bewust van de pandemie, ik probeer ook in mijn dromen coronaproof te leven.

Afgelopen nacht droomde ik dat we (man en ik) ons vakantiehuisje onverwacht moesten delen met een ons onbekend gezin. Vader, moeder, twee kleine kindjes (een jongen in de kleuterleeftijd en een baby, een meisje). Het kwam me vreemd voor om een week met onbekenden door te brengen in de pandemie, maar blijkbaar was er in mijn droom geen andere oplossing. We hadden een leuke week met ze. Bij het afscheid kwam de moeder op me toe en stak haar armen naar me uit. Ik deinsde -nog steeds dromend- achteruit en stamelde: “Ja, maar, corona….”

Ze zegt: “We hebben zo’n leuke week gehad, ik wil je een knuffel geven.” We kijken elkaar aan en geven elkaar een dikke knuffel.

Hoe snel went een andere manier van leven, als je ’s nachts nog bezig bent met wat verstandig is en wat menselijk is.

Foto door Gerd Altmann via Pixabay

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: